Yazı Detayı
27 Aralık 2017 - Çarşamba 17:23
 
Vanda hıdrellez
Ümit Kayaçelebi
 
 

   Ruz-ı Hızır (Hızır günü) olarak adlandırılan hıdrellez günü, Hızır ve İlyas’ın yeryüzünde buluştukları gün olduğu savıyla kutlanmaktadır.

   İslam coğrafyasına bakıldığında Hıdrellez gününün yoğunlukla Türkiye’de kutlanıldığı görülmektedir.

Bir görüşe göre; Türklerin Orta Asya’dan getirdikleri Nevruz Bayramının başkalaşmış ve İslamlaşmış şeklidir.

  Hıdrellez günü, Gregoryen takvimi (Miladi takvimi)ne göre 6 Mayıs, eskiden kullanılan Rumi takvim olarak da bilinen Jul yen takvimine göre 23 Nisan günü olmaktadır.

  6 Mayıs’tan 8 Kasım’a kadar olan süre Hızır Günleri adıyla yaz mevsimini, 8 Kasım’dan 6 Mayıs’a kadar olan süre ise Kasım Günleri adıyla kış mevsimini oluşturmaktadır. Bu yüzden 6 Mayıs günü kış mevsiminin bitip sıcak yaz günlerinin başladığını gösteriyor.

  Hızır ve Hıdrellezin kökeni hakkında çeşitli fikirler ortaya atılmıştır. Bunlardan bazıları Hıdrellezin Mezopotamya ile Anadolu kültürlerine ait olduğu; bazıları ise İslamiyet öncesi Orta Asya Türk kültür ve inançlarına ait olduğu yolundadır. Hıdrellez Bayramı’nı ve Hızır düşünüşünü tek bir kültüre mal etmek olanaksızdır. İlk çağlardan itibaren Mezopotamya, Anadolu, İran, Balkanlar ve hatta bütün Doğu Akdeniz ülkelerinde bahar ya da yazın gelişiyle belli başlı doğasal döngüler için sevinç duyulduğu görülmektedir.

  Hızır; yaşam suyu (ab-ı hayat) içerek ölümsüzlüğe ulaşmış; özellikle de baharda aramızda dolanarak, bolluk ve sağlık dağıtır. Hızır bir kişiye verilen addan çok aslında bir doğasal durumu, baharla vücut bulan yaşamın tazelenmesini imgeler. Türkiye’de Hızır’a atfedilen özelliklerin bazıları:

* Kalbi temiz, Allah’a inanan insanlara yardım eder.
* Uğradığı yerlere bolluk, bereket, zenginlik sunar.
* Dertlilere derman, hastalara şifa verir.
* Bitkilerin yeşermesini, hayvanların üremesini, insanların kuvvetlenmesini sağlar.
* İnsanların şanslarının açılmasına yardım eder.
* Uğur ve kısmet sembolüdür.
* Mucize ve keramet sahibidir.

Ülkemizde Hıdrellez Bayramı 6 Mayıs tarihinde kutlanır. Bugün Hıristiyanlarca da baharın ve doğanın uyanmasının ilk günü olarak kabul edilir; bu günü Ortodokslar Aya Yorgi, Katolikler St.Georges Günü olarak kutlamaktadırlar.

Hıdrellez kutlamaları genel olarak yeşillik, ağaçlık alanlarda, su kenarlarında, bir türbe ya da yatırın yanında yapılmaktadır. Hıdrellezde baharın taze bitkilerini ve taze kuzu eti ya da kuzu ciğeri yeme adeti vardır. Baharın ilk kuzusu yenildiği zaman sağlık ve şifa bulunacağına inanılır. Bugünde kırlardan çiçek veya ot toplayıp onları kaynattıktan sonra suyu içilirse bütün hastalıklara iyi geleceğine, bu su ile kırk gün yıkanılırsa gençleşip güzellenileceğine inanılır.

Hıdrellez gecesi Hızır’ın uğradığı yerlere ve dokunduğu şeylere feyiz ve bereket vereceği inancıyla çeşitli uygulamalar yapılır. Yiyecek kaplarının, ambarların ve para keselerinin ağızları açık bırakılır. Ev, bağ-bahçe, araba isteyen kimseler, Hıdrellez gecesi gül ağacının altına istediklerinin küçük bir modelini yaparlarsa Hızır’ın kendilerine yardım edeceğine inanırlar. Ve aynı zamanda dileklerini kırmızı kurdeleye bağlayıp gül ağacına asarlar.

Baht açma: Hıdrellezde baht açma törenleri de oldukça yaygın olarak uygulanan geleneklerimizdendir. Sonuç olarak, Anadolu’da hala görkemli törenlerle kutlanan Hıdrellez Bayramı insanlık tarihinde çok eski zamanlardan(ERGENEKON DESTANI zamanından bu yana) beri kutlanmaktadır. Farklı zamanlarda, farklı isimler altında kutlansa da Hıdrellez motiflerine pek çok yerde rastlamak mümkün olmaktadır. Baharın gelişi ve doğanın canlanması insanlar tarafından bayramlarla kutlanması gereken bir durum olarak algılanmıştır. Böylece bir bahar bayramı olan Hıdrellez evrensel bir nitelik kazanmıştır.

Hıdrellez de dilek dileyenler manilerle olmasını istedikleri şeyleri dile getiriler Olması istenen dilek ne ise manini konusu da bazen sevgi, hasret, yakarış v.b konularda olmaktadır.

Tarihteki en yaygın inanca göre, Hıdır ve İlyas kardeşler ayrı düşerler ve kavuşmak için Allaha dua edip, yılda sadece 1 gün bir araya gelmeleri için kabul görürler. Efsaneye göre Hıdrellez, bu iki kardeşin kavuşma ve buluşma günüdür. Duası kabul gören Hıdır’ın denizlerde dolaştığı ve iyilik, sağlık dağıttığı, tutulan dilekler için insanlara yardım ettiği inancı yaygındır. Hıdrellez günü eski takvime göre 23 Nisan’a, yeni takvime göre 6 Mayıs’a denk gelir.  Uğur, servet, mal, bol talih, bereket, sağlık, mülk gibi dilekler kâğıtlara yazılır ve gül ağacının altına konulur ya da rivayete göre okuryazar olmayan Hıdır’ın daha iyi anlaması için dilekler resmedilip, ev, bebek, beşik, okul gibi basit, anlaşılır çizgilerle ifade edilir.

Efsaneye göre, Hızır’ın boz bir atı vardır ve insanların imdadına yetişir, insanüstü kişiliği ve yetileriyle, insanlara çare kapısı olmuştur. Kimliği birçok kültürde farklılık gösterse, yer yerde yeşili sevdiği inancı hakimdir. Hıdır ismi, Arapçada yeşil, yeşillik yer manasına gelen –hadr ve-hıdr kökünden türemiştir. Anadolu inancında da Hıdır’ın bastığı yerler yeşillenir, geçtiği yol boyunca bitkiler fışkırır.

Hıdrellez ritüeli sadece gül ağacına dilek koymakla bitmiyor. O gün bütün evin temizlenmesi, güzel yeşil şifalı otlarla yemeklerin yapılması, özellikle suyu bol yeşillik yerlerde zaman geçirilmesi adeti vardır. Hatta bazı yörelerde ateş yakılır, bereket, bolluk günü olarak kabul edilir.

Hıdrellez, Hızır ile İlyas Peygamber’in adından meydana gelmiş bir sözdür. Halk arasında yazın başlangıcı kabul edilen 6 Mayıs günü bu adla anılır ve kutlanırdı. Hıdrellez her yörede ayrı ayrı şekillerde kutlanırdı. Hıdırellez’le ilgili türlü inanışlar vardır. Ev sahibi olmak isteyenler o günün akşamından bir gülfidanı dibine çerden çöpten eve benzer şeyler yapıp bırakırlardı. Bırakırken de bilenler mani düzerlerdi:

‘Parayı astım daIa
Yâri sordum sağa soIa
Yarın HıdıreIIezdir
Hepimize mübarek oIa’

Para sahibi olmak isteyenler bir kesenin dibine gümüş bir para dikip, ya bir gülün dibine gömerler, ya da mukavvadan altın para biçiminde yuvarlaklar kesip gül dibine bırakırlardı. Eski Van’da herkesin bağ ve bahçesinin olması hasebiyle herkes kendi bahçesindeki gül ağaçlarından Hıdrellez günü faydalanırdı.

Eskiden Van’da Hıdrellez günü, halk kendi mahallelerinde toplanır özellikle akarsuların olduğu kırlara, değirmen başı gibi gezme yerlerine giderek bu günü kutlardı. Hastalıklardan korunmak isteyenler yeşil çimenler üzerine yatıp yuvarlanırlardı. Vücudun sıhhatli olması için geceden gül ağacına kendi eşyalarından bir şeyin bağlanması adettendi. Van’da Akköprü Deresi olması dolayısıyla Van halkının 6 Mayıs günü özellikle gittikleri bir yerdi değirmen başı.Hıdrellez gelenekleri arasında fal, niyet ve istekle ilgili olanlar da vardır. Geceden, gül dallarına gümüş kuruşlar, çeyreklerle dolu kırmızı atlas keseler bağlanırdı ve yine dilek tutulurdu:

‘Hey bahtiyar, bahtiyar
Bahtiyarın vakti var.
Bir güzeIin bir çirkine
SarıImaya vakti var’

Hıdırellez’in bereket getirmesi için dualar okunarak, bahçelere, dallara sarılırdı. Gül diplerine toprak çömlek koyarlardı. Çömleklerde su bulunur, suya genç kızlar düğme, yüzük gibi kendilerine ait bir şeyi bunun içine atarlardı. Atarken dilek tutarlardı.

Subaşında su tası,
Gümüştendir kurnası
Bugün diIek tutanın
KabuI oIur duası,

Ağzı yemeniyle bağlanan çömlek ertesi sabah açılır, günahsız bir insan, çoğu zaman bir çocuk elini daldırarak, bu çömlekten parmaklarına ilk takılan şeyi çekerdi. O, bunu çıkarırken, kadınların içinde en çok mani bilen biri de, makamla manisini okurdu.

Okunan manide geçen sözler, niyet çömleğinden kime ait bir şey çıkıyorsa onun üstüne söylenmiş sayılırdı. Niyetler ekseriye evlilik üzerine tutulurdu. Kısmeti çıkmayan kızların başında ise kilit açılırdı.

Halk inançlarının en zararsızlarından biri de bu Hıdrellez törenleriydi. Çünkü halkı toplu yaşayışa toplu eğlenceye teşvik ederdi. Hıdrellez her ne kadar dini bir vecibe olmadığı halde halk sanki dini bir günmüş gibi, bir üçüncü dini bayram havası içerisinde Hıdrellezi dört gözle bekler ve o heyecanla kutlarlardı.

Hıdrellez Van’da kadınlar ve kızlar için çok ehemmiyet arz ederdi. Kadın ve kızlar Hıdrellez gününe çok önem verirlerdi. 5 Mayıs günü yapılan ön hazırlıklar ve 6 Mayıs günü olmak üzere tüm mahalledeki kadın ve kızları Hıdrellez heyecanı sarardı.

Gün evvelinden dualar okunur dilekler tutulur, yatırlar ziyaret edilirdi. Bütün bunların yanı sıra yukarıda da belirtildiği gibi gül ağaçları, süslenir bezenir ve rengârenk sarı, kırmızı, beyaz, kişmirî güller adeta bir gelin gibi süslenirdi.

O güzelim eski Van evlerinde, o toprak kokan evlerde özellikle genç kızlar nasıl sabah olacak da biz Akköprüye gideceğiz diye gözlerine uyku girmezdi. Hatta birçoğu uyku uyuyamaz ve sabah ezanından evvel yola koyulurlardı. Şimdi bundan 40-50 yıl öncesini düşünürsek gece yarısı sabaha doğru kızların ve kadınların tek başlarına yola koyulmaları uygun olmayacağından evdeki genç erkekler, çocuklar başta olmak üzere mutlaka bir erkeğin öncülüğünde yola çıkılırdı. Hani o vakitte yolda köpek falan çıkarsa kadın ve kızlar korkarlar diye. Yoksa bunun dışında bir şey olması mümkün değildi. Düşünün ki bizim çocukluk yıllarımızda Van’ın nüfusu 20-25 bin civarındaydı. Herkes birbirini tanır ve şehirdekiler bir komşudan ötede akraba hüviyetinde idi.

Hıdrellez sabahı kadınlar, kızlar erkenden uyanır hemen yola koyuluklardı. Gecenin o ıssız karanlığında sessiz bir yürüyüş başlardı. Neden sessiz derseniz!  İnanışa göre ağzınızı açıp sabah ezanı okunmadan önce konuşursanız gün evvelinden tuttuğunuz veya o gün tuttuğunuz niyetinizin olmayacağı varsayılırdı. Onun için evinden çıkan taki değrmenbaşına varıp ezan okununcaya kadar ağzını kolay kolay açmazdı.

Bu yüzden yola koyulanlar yolda evinden çıkıp gidenleri gördükleri zaman konuşmamaya gayret ederlerdi. Tabi burada bu işe sıkı sıkıya sarılanlar en başta genç kızlar, çocuğu olmayan kadınlar, oğlunu veya kızını evlendirmeyen kadınlardı. Yoksa onlara refakat eden baba, oğul, kardeş vs. fazla riayet etmezlerdi. Konuşanlarda olurdu haliyle. Ve her mahalleden ve sokaklardan akın akın gelen kadınlı, kızlı, erkekli kalabalık yürüye yürüye yayan yapıldak Akköprüye doğru akıp giderdi. O devirde her ne kadar azda olsa taksi vs. gibi vasıtalar olmasına rağmen kimse arabaya binip gelmezdi. Marifet yürümekte ve yürüyüp gitmededir denirdi.

Şimdiki Akköprü mezarlığının olduğu yerdeki tahta köprüye varmadan şöyle bir 50-100 metre gibi uzaklıkta genç kızlar evden getirdikleri oklava veya düzgün kesilmiş oklava uzunluğundaki ağaçlara binerek at gibi koşa koşa veya yavaş adımlarla gelilr ve mutluluğa böyle uçrak gideceklerine veya muratlarının böyle hızla yerine geleceğine inanırlardı. Yine bilenler ardı ardına maniler sıralarlardı

Yeminim allı morlu
Elimden aldı zorlu
Ben yârimi bilirim
Az buçuk orta boylu

 

Yemenim turalıdır
Kenarı oyalıdır
Dostlara haber verin
Sevdiğim buralıdır

Böylece akın akın Akköprü mahalline gelenler hemen dere kanarlarına inmeye başlarlardı. Bunu belirmekte fayda görüyorum; O günkü Akköprü Deresi gürül gürül ve ses çıkararak akardı.  Hele bahar zamanlarında bile bir çocuğu alıp götürecek kadar da deli dolu akardı. Bu yüzden büyükler küçük çocukları fazla dereye yakın gelmeyin der ve kenarda tutarlardı.

Dereye inen en başta genç kızlar dere kenarında çamurdan erkek yapara, geç erkekler kız heykelciği yaparak böylelikle muratlarının olacağına inanırlardı. Evi olmayanlar dere kanarında çamurdan küçücük ev yapar, çocuğu olmayanlar çamurdan beşik yaparak böylelikle muratlarının ve dileklerinin olacağına inanırlardı.

Bunun yanı sıra dere kenarında herkesin muradının ve bahtının açık olması için mumlar yakılırdı. Ayrıca okuryazar olanlarda muratlarını bildirir ve belirtir küçük bir kâğıda dilek ve muratlarını yazarak akıp giden Akköprü çayının sularına bırakırlardı.

Büyükler sabah namazı okunduktan sonra namaza durup, dua ve niyaz dayken gençlerde def ve dümbelek çalıp beri kenarda çalıp söylemektedirler ve artık eğlence başlamıştır değirmen başında. .Dere kenarına inen genç kızlar, çocuğu olmayan kadınlar, genç delikanlılar hepsi derenin kenarında çamurdan erkek, kadın yapanlar, evi olmayıp da ev yapanlar, çocuğu olmayıp da beşik yapanlar hepsi dere kenarında. Bunun yanı sıra mum yakanlar, niyetlerini kâğıda yazıp dereye salanlar hepside dileklerinin olacağına inanırlardı.

Bu arada tahta köprüden 7 kez gidip gelerek muratlarının olacağına inananlarda köprünün üzerinden bir o yana bir bu yana gidip gelirlerdi.  Böyle böyle derken gitme vakti geldiğinde herkes yine güle oynaya evinin yolunu tutardı. Eve dönen genç kızlar o zaman şimdiki gibi böyle yüksek binaların olmadığı ve en yüksek evin 2 katlı olması dolayısıyla toprak dama çıkar ve dama ceviz koyarlardı.

Cevizi dama bıraktıktan sonra da aşağı inerek karganın gelip cevizi kapıp götürmesini beklerlerdi. Karga cevizi kaptığı zaman şehrin hangi mahallesine yönelirse genç kız talibinin oradan geleceğine inanırdı. Mesela karga cevizi kapıp tepebaşına doğru yönelmişse genç kız o mahalleden biriyle evleneceğine inanırdı. Yine aynı gün sabah gün evvelinden gül ağacının veya bir ağacın dibine bırakılan yumurtaya bakarak muratlarının yerine gelip gelmeyeceğine kanaat getirirlerdi. Eğer yumurta lekelenmişse muradın olacağına yoksa olmayacağına dair bir inanç vardı.

Eve gidenlerin ilk işi bu kez öğleden sonra tekrar eğlence için değirmen başına gidecekleri için evde hazırlıklar başlardı. Kavurga gavrulur, hedik yapılır, Van pastası da onun yanına konduktan sonra artık her şey tamamdır diyen yolu tutardı.  Taksinin çok az ve faytonun da olduğu o yıllarda umumiyetle yayan gidilirdi.

Değirmenbaşına gidildiğinde hemen çullar, kilimler yere serilir, loplar üzerine dizilirdi. Büyük baba ve büyükanne ve anane ve baba başköşede yerlerini aldıktan sonra. Gelinler kızlar semaverin derdine düşer ve çay hazırlığı başlardı. O güzelim semaver cızırdadıkça herkes ayrı bir keyif alırdı. Semaver kaynadıktan sonra kavurgalar, hedikler ortaya gelir güle oynaya sohbet ve muhabbetle çaylar yudumlanırdı. Şairinde dediği gibi çay ne say ne, biri gaidedir, ikisi faidedir der ve çaylar birbiri ardına gelir giderdi.

Kimi elinde def, dümbelek veya saz çalıp söyler, kimi kalkar halay çeker, çocuklar ip atlar, genç kızlar ayrı bir sohbete dalar ve o gün değirmenbaşı bir başka âlemdir ve bu keyif akşama kadar sürer gider. Ve yeme,  içme, eğlenme bittikten sonra herkes evinin yolunu tutar gider.  Ve Hıdrellez sona ermiştir böylece…

Hıdırellez manileri:

Yeminim allı morlu
Elimden aldı zorlu
Ben yarimi bilirim
Az buçuk orta boylu

Yemenim turalıdır
Kenarı oyalıdır
Dostlara haber verin
Sevdiğim buralıdır

Ocakta süt pişiyor
BüIbüIIer ötüşüyor
EIIer yârim dedikçe
Yüreğim tutuşuyor

Çekmecenin kiIidi
Üstünü küI bürüdü
Sen orada ben burda
Bütün ömrüm çürüdü

Subaşında su tası,
Gümüştendir kurnası
Bugün diIek tutanın
KabuI oIur duası,

AI fistanım var benim,
Bedenime dar benim,
Şu geIenIer içinde
EIâ gözIü yar benim.

TarIanın başı kaya,
Yüzü benziyor aya
Ben canımdan usandım,
BenIerin saya saya,

Hey bahtiyar, bahtiyar
Bahtiyarın vakti var.
Bir güzeIin bir çirkine
SarıImaya vakti var.

Kokuyor buram buram
FuIyaIar vakit tamam
Bir bana uğramadı
Bu bahar bayram..

Ne yoIu var ne izi
Tanıdık değiI yüzü
DiIerim AIIah’tan
Aşk sözün özü..

 
Etiketler: Vanda, hıdrellez,
Yorumlar
Diğer Yazılar
365 Yıllık yaş destanının öyküsü
Artık israfın önüne geçilmeli
Eski Van’da Ramazan ve Kurban Bayramları
Naim Hoca
GEMİLERDE TALİM VAR
Biz anneden böyle gördük
Vanlıyam şanlıyam
Karınca ezmez şevki
Topkapı sarayı cinayetleri
Fıkraya tahammülü olmayan adam
İmparator Fatih Terim
Çanakkale’de şehit olan bir Mehmetçiğin son mektubu
Bir adam, bir mektup...
Kıbrıs Fatihi
Aşk rubaileri
Âşıktı delikanlı
ALİ HAYDAR BEY VE CEVDET BEY
ADNAN SÜVARİ’NİN GÖZTEPE’Sİ
YAŞ DESTANI'NIN ÖYKÜSÜ
Van’da köy düğünleri
Mustafa Efendi
TOPRAĞIN SESİ
TAYYAR DABBAĞOĞLU
ŞEMSETTİN ÖZDEMİR VE MAZİDEN ESİNTİLER
Van'da sinemalı yıllar
ESKİ DOSTLAR
SEYYİD AHMET ARVASİ
Selim Gülsoy
Ölüm Gelenekleri
Nerede kaldı o eski kötü adamlar
Ne ğoş gonuşi bu Vanlilar
O eski Vanlılar
İSMAİL PERİHANOĞLU
HA BU DİYAR
KAÇ KİŞİ KALDIK (8)
Kimler geldi kimler geçti
GAYNANAYI ŞİKÂYET
Eski Van’da sünnet merasimi
ESKİ VANDA RAMAZAN ve KURBAN BAYRAMLARI
ESKİ VANDA KOMŞULUK
ESKİ VANDA KOMŞULUK
ESKİ VANDA HALK İNANIŞLARI
Eski Van’da çocuk oyunları
Anılardan bir demet
Ermeni mezalimi hafızalarda
Unutulmayanlar: Enver Dilaver
EDREMİTLİ FATO NENE
DEVR-İ SİYASET
ÇÖKERTMEDEN ÇIKTIM DA HALİLİM
ÇOCUKLUK GÜNLERİ
Van Yemekleri
Biz kaç kişi kaldık?
BEYBABA
Alıştım Sana
64 YILDA NELER OLMUŞ NELER…
BİR ZAMAN (1)
Molla Hamit Ekinci (Hamit Hoca)
Yaşar Kemal
Vankulu Lügati
Ada sahillerinde bekliyorum - I
Süreyya (Sürgünde ölen prenses)
Abdurrahman Somdani’nin öyküsü
Çöpçülerin suçu yok
Kesik Çayır Biçilir Mi?
Haydi Sinemaya
Hayali Hasan Yavaş’ı yarenlikte astılar
Güvercin Uçuverdi
BİRAZ DA GÜLÜMSEYELİM
Gülfem Hatunun ölümü...
Güldüren adamın ağlatan sonu
Guantanamo gardiyanı Müslüman oldu
FUTBOLUN EFENDİSİ
Fil Hadisesi
FAHRETTİN PAŞA - MEDİNE MÜDAFİİ
Sahnedeki Erol Büyükburç
DEĞİRMENBAŞI VE HIDRELLEZ
Cellât, Menderes'e 'o ayakkabılar benim olacak' dedi
Cehennemden kurtuldu
Şöhretten Sefalete Düşen Yıldız
BU MİLLETE UŞAKLIĞI ÖĞRETEMEDİM
Bu Millet O Kadar Zengin Değil
Bodrum Hakimi
BİRAZ EMEK SİNEMASINDAN BAHSETMEK İSTİYORUM
Bir zamanlar EOKA
Şahbağı Efsanesi
Atakan Çelik gönüllerde
Ercişli Emrah ile Selvi Han Hikayesi
Bir zamanlar yeni Van sineması
Bermuda Şeytan Üçgeninin Sırrı
Bir adam, bir mektup...
BEYAZ KELEBEKLER
Bermuda Şeytan Üçgeni
Berlin panteri Turgay Şeren
BEDİR TÜRKÜSÜ'NÜN HİKAYESİ
Bayan Bacak: Serpil Örümcer
BEKÇİ BAKIR
BABA ERENLERDEN…
KAÇ KİŞİ KALDIK (18)
Ayşe Tatile Çıksın
Aşk Rubaileri - Mevlana
Kaç kişi kaldık -17
Aşıktı delikanlı
Aşık Beyhani
Aşan Bilir Karlı Dağın Ardını
İslam'da Ashab-ı Kehf
Arzu İle Kamber Hikâyesi
KAÇ KİŞİ KALDIK (15)
VAN MANİLERİ
MEHMED EFENDİ, VANÎ
Vanlı Köçek Rıza
KAÇ KİŞİ KALDIK (14)
Türkçenin İlk Matbu Eseri: VANKULU LÜGATİ
Kaç kiş kaldık (13)
GELİN KAYNANA ATIŞMASI
KAÇ KİŞİ KALDIK (12)
Eski Van'da komşuluk
ALİ HAYDAR BEY VE CEVDET BEY (ESKİ VAN VALİLERİ)
64 YILDA NELER OLMUŞ NELER…
KAÇ KİŞİ KALDIK (11)
Eski van’da sünnet merasimi
ESKİ VANDA ASKERE GÖNDERME
KAÇ KİŞİ KALDIK (10)
ESKİ VAN'DA ÖLÜM GELENEKLERİ
Adnan süvari ve Göztepe
KAÇ KİŞİ KALDIK (8)
ESKİ VANDA RAMAZAN ve KURBAN BAYRAMLARI
KAÇ KİŞİ KALDIK (7)
Altuna'nın kaderi
AN GELİR ATİLLA İLHAN ÖLÜR
Eski Van’da çocuklara ad koyma
Alamut kalesi
Van’da halk inanışları
Kaç kişi kaldık (3)
Ahlat efsaneleri
7 kişi ile 7-0 kazanılan maç
365 Yıllık yaş destanının öyküsü
Eski dostlar
Unutulmayanlar...Servet Mehterbaşıoğlu
Van Nostaljisi
Van için bir şarkı bestele
Eski Vanı özledim
Eski Banka sokağı
Eski çamlar bardak odu
Anılardaki Yeşilçam
Molla Hamit Ekinci (Hamit hoca)
Babadan gördük
Yaş destanı ve hacı Efdal
Ordunun dereleri
Unutulmayanlar...Servet Mehterbaşıoğlu
Çocukluk arkadaşım Mustafa Sönmez
Çökertmeden çıktımda Halilim
Eski çamlar bardak oldu
Van yemekleri
Sofu baba
Anılardın bir demet
Unutulmayanlar (selim gül soy)
Ali Paşa ağıdı
Kimler geldi kimler geçti
Cengiz Alper anlatıyor
Eski Van’da çocukluk günleri
Eski Van’da 2 Nisan bayramları
Çocukluk arkadaşım Mustafa Sönmez
Vanlıyam şanlıyam
Çökertmeden çıktım da Halilim
Kinyas Kartal
Yayla suyu yan akar, ayağında kundura ve Mahmut bey ağıdı
O eski Van unutulmaz
Kaç kişi kaldık
Eski Van’da misafirlik
Onları unutmadık
Unutulmayanlar… Tayyar Dabbağoğlu
O Eski Van'da
Bir zamanlar yıldız sineması vardı
Eski çamlar bardak oldu
Şemsettin Özdemir ve maziden esintiler
Tevfik Demiroğlu anlatıyor
BİR ZAMANLAR ŞEHİR SİNEMASI
UNUTULMAYANLAR… - ENVER DİLAVER
Çay içen Fato nene
Musikişinas dostlarıma...
İlyas Kitapçı...
BİZLERİ UNUTMA GAZATACI BEG... BİZLERİ UNUTMA...'
ERNİS KÖY ENSTİTÜSÜ
BİR HAYALİ HASAN YAVAŞ VARDI
KAÇ KİŞİ KALDIK
FERİT MELEN ANLATIYOR
GİTMEYİN BE VANLILAR…
Ulusal Gazeteler
Bizim Gazete
Alıntı Yazarlar
Süper Lig
Takımlar
P
Av
M
B
G
O
Nöbetçi Eczane


Nöbetçi eczanlerle ilgili detaylı bilgi için lütfen tıklayın.

Arşiv
Modül 1

Bu modül kullanıcı tarafından yönetilir, ister kod girilir ister iframe ile içerik çekilir. Toplamda kullanıcı 5 modül ekleme hakkına sahiptir, bu modül dahil tüm sağdaki modüller manuel olarak sıralanabilir.

Haber Yazılımı